พ่อแม่ (อย่า) รังแกฉัน

0
20
พ่อแม่ (อย่า) รังแกฉัน

พ่อแม่ (อย่า) รังแกฉัน 

พ่อแม่ (อย่า) รังแกฉัน 

ถาม : ดิฉันกับสามีมีลูกสาวคนเดียว รักและตามใจลูกสาวมากผลคือตอนนี้ลูกสาวเอาแต่ใจตนเอง ใช้เงินฟุ่มเฟือย โตแล้วแต่ไม่มีงานทําเป็นหลักแหล่ง สอนอย่างไรก็ไม่เชื่อฟัง ดิฉันกลัวว่าถ้าดิฉันและสามีตายไป ลูกสาวจะเอาตัวไม่รอด เลี้ยงดูตัวเองไม่ได้ ตอนนี้เป็นห่วงลูกและทุกข์มาก ทําอย่างไรดีคะ

ตอบ : การมีลูกคนเดียวทําให้พ่อแม่ประมาทในการเลี้ยงลูกเพราะคํานึงเพียง แต่ว่าต้องมอบความรักและตามใจลูกเพียงคนเดียว ดังนั้นจึงเฝ้าปรนเปรออํานวยความสะดวก ประคบประหงมจนขาดสติ เพราะแรงจูงใจของบิดามารดา คือการรู้สึกว่าตนต้องมอบความรัก ความปรารถนาดีและสิ่งต่างๆมากมาย ให้ลูกโดยลืมไปว่า เด็กๆนั้นความจริงยังไม่มีความปรารถนาจะอยากได้อะไรมาปรนเปรอทั้งสิ้น เด็กต้องการเพียงความอบอุ่นความเอ็นดูความเอาใจใส่ ความไว้วางใจและความรักจากพ่อแม่เท่านั้น

ถ้าจะตําหนิก็ต้องเริ่มต้นจากพ่อแม่ที่เติมเต็มความปรารถนาของตัวเองโดยการปรนเปรอแก่ลูกซึ่งนั่นก็เท่ากับ เป็นเครื่องล่อความปรารถนาและความต้องการของลูกจากเดิมลูกต้องการเพียง ความอบอุ่นความรักและความเอ็นดูแต่กลับได้วัตถุแทนเมื่อจิตของลูก ถูกปลูกฝังด้วยอํานาจของวัตถุไปแล้วก็ยากที่จะถอนความฟุ่มเฟือยของเขาได้

การที่ลูกไม่ยอมเชื่อฟังพ่อแม่ก็เพราะลูกเชื่อว่าไม่ว่า เขาจะทําตัวแบบไหนพ่อแม่ก็จะไม่ทิ้งเขาให้เดือดร้อนหรือลําบากแน่เพราะความคุ้นชินที่เคยได้รับจากพ่อแม่นั่นเอง ดังนั้นพ่อแม่จึงควรมีกติกา หรือข้อตกลงให้เด็ดขาดไม่เช่นนั้น ก็จะแก้นิสัยของลูกไม่ได้ก็ย่อมแน่นอนว่าถ้าพ่อแม่ยังไม่ สามารถสร้างนิสัยให้ลูกรับผิดชอบได้ยังตามใจลูกและ ยังไม่เปิดทางให้ลูกได้รู้จักความทุกข์และความลําบากก็ยาก ที่จะให้ลูกสร้างเนื้อสร้างตัวและเลี้ยงตัวเองได้ในอนาคตดังนั้น พ่อแม่ต้องตระหนักเสมอว่าเราตามใจลูกมานานมากแล้ว จากนี้ไปต้องเลิกตามใจต้องให้เขารับผิดชอบและเปิดทาง ให้เขาได้เติบโตด้วยตัวของเขาเองการทุกข์เพราะห่วงลูกเป็นวิสัยธรรมดาของพ่อแม่หาก พ่อแม่ไร้ความรัก

ความเอ็นดูความห่วงใยหรือความปรานี ต่อลูกย่อมได้ชื่อว่ามิใช่มารดาบิดาผู้ให้กําเนิดโดยสมบูรณ์ แต่การเป็นห่วงมากก็จะก่อทุกข์ให้แก่ตัวพ่อแม่เองเป็นการ สร้างตราบาปให้แก่ลูกโดยไม่รู้ตัวเท่ากับว่าแรกเกิดพ่อแม่ ปฏิบัติตนผิดต่อลูกเพราะมอบความรักที่ไม่บริสุทธิ์จากการให้ วัตถุก่อนจะตายจากลูกก็สร้างตราบาปฝากไว้โดยที่ลูกเอง ไม่ได้มีเจตนา  ทําให้พ่อแม่ลําบากใจแต่อย่างใดแต่ทั้งหมด เกิดขึ้นเพราะการปฏิบัติผิดในขั้นต้นของพ่อแม่นั่นเองส่วนลูกนั้นถ้าหากพ่อแม่พยายามเต็มที่แล้วในการ ชักนําหรือดึงลูกให้เดินบนทางที่ถูกที่ควรแต่ลูกยังไม่สํานึก ก็เป็นอันว่าเขาสร้างปัญญาไว้เพียงเท่านั้นพ่อแม่ก็ไม่จําเป็น ต้องกังวลอีกต่อเมื่อเขาได้เผชิญกับปัญหาเองนั่นแหละเขา จึงจะสํานึกได้เขาจะโทษใครไม่ได้นอกจากตัวเขาเองเพราะทั้งหมดคือผลลัพธ์อันเกิดจากการกระทําของเขา

พระมหาธนาธิป : พระอาจารย์ผู้ไขปัญหา

ที่มา : คอลัมน์ Dhamma Daily นิตยสาร Secret

บทความที่น่าสนใจ

อย่าเป็นพ่อแม่รังแกฉัน ด้วยการทำร้ายคนที่ตนรัก ธรรมะสำหรับพ่อแม่

ปัญหาธรรมประจำวันนี้: ลูก ไม่อยากเข้าวัด ฟังเทศน์ พ่อแม่ควรทำอย่างไร

ความเห็น