เมื่อวันที่ “ความรัก” กลายเป็น “ความร้อน” – แม่ชีศันสนีย์ เสถียรสุต

0
299

เรื่อง แม่ชีศันสนีย์ เสถียรสุต  ภาพ ตั๋ง ตั๋ง

 

ภายใต้ทุกหลังคาเรือนล้วนมีทุกข์เป็นของตัวเอง ทุกข์มากบ้าง ทุกข์น้อยบ้าง…ต่างกันไป คนจน…ไม่มีเงินใช้…ทุกข์

ในขณะที่คนมั่งมีมีเงินทองมากมาย…ก็ทุกข์ได้ เพราะแม้เงินจะสามารถซื้อความสุข แต่บางครั้งเงินไม่อาจกำจัดความทุกข์ที่มีอยู่ให้หมดไปได้

เจ้าของคำถามนี้เป็นทุกข์อย่างหลังค่ะ คือเป็นคนมีอันจะกินมีเงินทองใช้มากมาย แต่ก็มีเรื่องทุกข์ใจที่แก้ไม่ตก…

“ดิฉันเป็นสะใภ้ของครอบครัวจีนค่ะ ครอบครัวของเราค่อนข้างใหญ่ มีคุณพ่อคุณแม่ของสามี สามีดิฉันเป็นลูกชายคนเล็ก มีพี่สาว2 คน พี่ชาย 2 คน แล้วก็ยังมีอาของสามีอีก 2 คน น้าอีก 1 คน เราอยู่กันเป็นกงสีค่ะ ทำธุรกิจหลายอย่าง ฐานะเรียกได้ว่าดีมาก ลูกของดิฉันก็เป็นหลานคนแรกของครอบครัว ทั้งยังเป็นหลานชาย ปู่ย่าและบรรดาลุงป้าน้าอาจึงตามใจมาก กลายเป็นเด็กเอาแต่ใจตัวเอง อยากได้อะไรต้องได้ ขัดใจไม่ได้ ดิฉันและสามีตักเตือนไม่ได้ เพราะทุกคนพร้อมจะให้ท้าย จะย้ายออกมาอยู่เองก็ไม่ได้ เพราะคุณพ่อคุณแม่ของสามีไม่ยอม ทุกคนในครอบครัวรักและเอ็นดูดิฉันค่ะ แต่ก็รู้สึกอึดอัดมาก เพราะไม่สามารถมีปากมีเสียงในเรื่องอะไรได้เลย ไม่เคยได้ร่วมตัดสินใจอะไรทั้งสิ้น ทั้งจะใช้จ่ายอะไรก็ต้องขออนุญาตเพราะอาศัยเงินกงสี เนื่องจากคุณแม่ของสามีให้ดิฉันลาออกจากงานตั้งแต่มีลูก ตอนนี้มีเรื่องลูกเข้ามาอีก ยิ่งอึดอัดเป็นสองเท่า ความรักความอบอุ่นที่ลูกได้จากครอบครัวนั้นกลายเป็นความร้อนรุ่มในใจดิฉันเป็นห่วงอนาคตลูกจริงๆ ค่ะ”… 

อ่านแล้วเหมือนอะไรๆ ก็ดูจะไม่ได้ไปเสียหมดนะคะ

แต่สิ่งที่ทำได้คือ คุณจะอยู่อย่างไรให้ใจไม่ทุกข์ในสิ่งแวดล้อม และในบริบทที่มีคนเดิมๆ ซึ่งในเรื่องนี้คุณคงต้องทำความเข้าใจกับบทบาทและหน้าที่ของตัวเองให้ชัดเจน

คุณอยู่ในบทบาทของลูกสะใภ้ ภรรยา และแม่ที่อยู่ในระบบกงสี ซึ่งถ้าทำให้บทบาทของตัวเองต่อบุคคลที่อยู่รายรอบชัดว่า

บทบาทลูกสะใภ้…เป็นลูกสะใภ้อย่างไร ให้ความเคารพอย่างไรกับแม่ที่ก็ไม่ใช่แม่บังเกิดเกล้า แต่เป็นแม่ของคนที่เรารัก แล้วเราควรจะขอบคุณผู้หญิงที่เป็นแม่ของสามีอย่างไรในฐานะของลูกสะใภ้ที่เขาดูแลคนที่เรารักมาตั้งแต่แรกเกิด

บทบาทของภรรยา…เป็นภรรยาอย่างไรที่ทำให้สามีภาคภูมิใจ

บทบาทแม่…เป็นแม่อย่างไรที่รักลูก และรู้ว่าเราจะไม่ปรนเปรอลูกเพราะเราอยู่ในระบบกงสี แต่เราจะสอนให้ลูกรู้จักการมีชีวิตที่เสียสละ พึ่งพิงตัวเอง และสามารถให้ผู้อื่นพึ่งพิงได้

ถ้าคุณมีบทบาทในกงสีนี้ชัดเจน คุณจะมีศรัทธาในชีวิตของคุณ และจะสามารถเห็นปาฏิหาริย์ของการเปลี่ยนแปลงที่จะทำหน้าที่ในบทบาทอื่นๆ ในกงสีนั้นอย่างเป็นสุขและสนุกกับมันได้

ระบบกงสีมีไว้เพื่อให้เฉลี่ยความสุขและความทุกข์ค่ะ ถ้าคุณคิดอย่างเอาตัวเองเป็นเซ็นเตอร์ เช่น คุณอยากได้อะไรแล้วไม่ได้อย่างที่คุณอยาก คุณอยากให้เป็นแล้วมันไม่เป็น คุณอึดอัดแน่นอน

ความทุกข์ของคุณไม่ได้อยู่ที่ระบบกงสีของครอบครัวสามีหรอกค่ะแต่คุณทุกข์เพราะคุณไม่ได้อย่างที่คุณอยาก

ฉะนั้น ลองกลับมาทบทวนความต้องการของตัวเองใหม่

อย่าอึดอัดกับคำว่ากงสี แต่ขอให้แปรความรักของคนในกงสีมาเป็นพลังงานแห่งความสุข สนุกที่จะอยู่ร่วมกันในบทบาทและหน้าที่ต่อคนในกงสี ซึ่งมองเห็นคุณเป็นบุคคลที่ไม่ว่าเขาจะมองในมุมไหนเช่น แม่สามีมองคุณในฐานะลูกสะใภ้ สามีมองในฐานะภรรยา ลูกมองในฐานะแม่ คุณก็มั่นคงและสง่างามด้วยคุณธรรมที่จะไม่ทำให้ใครเจ็บปวดและทำให้เกิดความสุข เพราะกงสีน่าจะเป็นอาณาจักรแห่งความปลอดภัย และจากการที่เรารู้จักใช้ รู้จักประมาณในการบริโภคก็อาจทำให้แม่สามีเข้าใจ สามีเห็นใจ และลูกชายเห็นเป็นตัวอย่าง

การจะทำให้เราเป็นที่ไว้วางใจนั้นไม่ง่ายหรอกค่ะ…แต่ทำได้

ถ้าคุณอยู่ในบ้านหลังหนึ่งที่แวดล้อมด้วยคนที่รักคุณ คุณจะอึดอัดทำไมถ้าใจของคุณเป็นอิสระ

ขอให้คุณกลับมาที่บ้านหลังใน…คือใจของคุณ

ไม่มีใครที่อยู่ข้างหน้าคุณอย่างคนที่จะไม่ได้พบกันอีก เราพบเขามานับชาติไม่ได้ แล้วเราก็ต้องพบเขาอีก

ฉะนั้น จงทำให้การพบกันครั้งนี้เป็นความสุขที่สุด ไม่ผูกเวรหมายมั่น คุณก็จะรู้สึกว่ากงสีนี้ไม่ได้เป็นอาณาจักรแห่งความทุกข์

ส่วนเรื่องที่ห่วงลูก…คุณคงต้องทำให้ลูกรู้ว่าการได้อะไรมาง่ายนั้นไม่ใช่อิสรภาพ ฉะนั้น ต้องถูกขัดใจเสียบ้าง

ถ้าทุกคนตามใจ คุณก็ต้องสอนให้ลูกรู้ว่ายิ่งมีคนตามใจมาก ลูกยิ่งต้องมีแม่ที่คอยขัดใจ เพราะการได้อะไรง่ายๆ จะทำให้ลูกเคยตัวและในโลกแห่งความเป็นจริงสังคมข้างนอกไม่ได้หอมหวานอย่างที่ลูกเห็นอยู่

การสื่อสารระหว่างแม่กับลูกเป็นเรื่องสำคัญมาก รวมทั้งการทำกิจกรรมร่วมกันเนืองๆ…

ต้องฝึกไม่ให้เขาติดกับการที่จะมีความสุขได้ก็ต่อเมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการ แต่เขาจะต้องสุขง่ายจากการใช้น้อยให้เป็น รวมทั้งฝึกให้เขาเป็นเด็กที่ “สุขเมื่อสร้าง” ไม่ใช่ “สุขเมื่อเสพ” แล้วเขาก็จะกลายเป็นคนที่ “สุขเมื่อให้” ได้ในที่สุด

   ถ้าสอนลูกได้อย่างนี้…คุณก็เป็นแม่ที่มีหัวใจโพธิสัตว์ทีเดียว

 ลองดูนะคะ ไม่ยากเกินความพยายามของแม่ที่รักลูกหรอกค่ะ

 

 

ความเห็น